Тау қызы
жеке
блог

Тау қызы

Қызылордада таулар болмайтын. Алматының табиғатын аңсап келген Майра «Тау қызы» болуды армандайтын. Таулардың да өз құдыреті бар. Майраның еңсесі түсіп, қу тірліктен, адамдардың қатегездігінен езілген уақта, таң атысымен тау шыңына көз жүгіртудің өзі жеткілікті еді. Оның сырын тек осы таулар үнсіз тыңдап, басын бұлт шалып Майраның мұңына мұңданып, қуанышынан шамшырақ қар бетінде күннің сәулесі ойнайтын. 

Майра оқу бітірісімен армандаған жұмыс орны мектепке орналасты. Бар ойы шам болып балалардың жанарынан от жандырып, жүректеріне шуақ орнату еді. Дегенмен оның тәжірибесінің аз болуына байланысты, бастапқы уақытта оны хатшы қызметіне қабылдады. Майра ойланбастан келісе кетті. Барлық нәрсені төменнен бастау керек деген принципті ұстанатын ол бұл қызметін қиындық деп емес, бастапқы баспалдақ деп білді.

Қарбалыс жұмыс көп кезде уақыттың зымырайтын әдеті бар. Күнделікті есеп, жоспар, сұхбат, жарияланым, мөр бастыру, тексеру, бекіту, жою, түзету, қайта жазу... күзде алғашқы жұмыс күніне жадырап барған Майра бөлмесінің кішкене ғана терезесінен далаға назар салғаны сол-ақ еді, аспан түнеріп, алғашқы қар жапалақтап жатыр екен. «Қызық...» деп бір күрсінді.

Майраның үйінен мектепке дейін автобуспен қырық минуттың шамасы. Бүгін отыратын орын түгіл, тұратын орын да аздау. Қысқы қалың киімдерімен қомданып алған жұрттың қабақтары түюлі. Алатын нәпақасын армандаған үйіне жинап жүрген Майра көп те тамақтанбағандықтан дене бітімі қайыңдай ғана болатын. Терезелер буланған, дала көрінбейді. Ойға мүлгіп кеткен Майра өз аялдамасынан өтіп кеткенін естіген кезде бір сілкінді. Келесіден түсіп, мектепке қарай аппақ кілемнің үстімен жылжып келеді. Жұмыс орына келіп, жылу тапқан ол терезеден тау шыңына көз салып еді, жапалақтап жатқан қар тау мен Майраның арасын бөлуге тырысқандай бәсеңдер емес. «Қызық...» деп тағы бір күрсінді де мыңдаған қағаздардың арасына сүңгіп кетті.

Есік қағылды. Тук-тук.

-Сәлеметсіз бе! Бұл мектеп директорының қабылдау бөлмесі ме? –деп сұрады ұзынша, қара шашы түйілген бойжеткен.

- Иә, кіре беріңіз! –деді Майра, артынша –қандай мәселемен келдіңіз?

- Мені жұмыс орнына қабылдау үшін сұхбат құруға шақырған еді.

- Ооо , құтты болсын! Болашақ әріптес екенбіз, деп сөзін аяқтамастан, - қандай пән бойынша? –деп қызықты

- Қазақ тілі және әдебиеті пәні бойынша. Тәжірибем аздау, әрине, дегенмен кеше бір апай ештеңе етпейді, осында үйренесіз деген еді, –деп қысыла күлді ол қыз.

Майра үнсіз қалды. Бір мұғалім еңбек демалысына кеткенін естіген, дегенмен оның орнын алмастыруға мен тұрғанда жаңа адамды шақырғаны несі деген ойдың шырмауында қалды.

Сансыз сұрақтар... сонда мені осы қат-қабат қағаздың астында қала берсін деп шешкені ме? –деп көзінен мөлдіреген жасын тез жиып алды да, далаға қарай жүгірді. Далада құдды бір жұбататын адамы бардай. Қағазбастылық жас Майраның шашына алғаш ақ түсірген. Қағазбастылық Майраның армандарын бір мөр мен қолтаңбаның арасындағы арпалысқа айналдырған. Жастардың жанарына от жағуға асыққан Майраның өз жанарының оты суығанын сол кезде бір-ақ байқады. Телефон экранына назар салмастан шеткі батырмасын баса салды. Арман қаласында «Тау қызына» айналамын деген қыздың үмітін басқалар үгіткеніне іштей ыза болды. Налыды. Өзін жоғалтып алғандай күйде бір орында тұрған күйі жылай берді. Адамдардың назары Майраға түскенмен, ешкім тоқтап жұбатқысы келмеді. Өзгеге уақыты жоқ заман ба кінәлі? Уақытын ақшаға айырбастаған адам ба кінәлі?

Бөлмесінен жүзіндегі күлкімен шыққан Майра кері сынық үмітімен кірді де терезенің алдына жайғаса отыра кетті. Жапалақтаған қардың баяулаған кезі. Тұманның арасынан тау шыңы көрінеді. Кейбір адам қар секілді жолыңды жабады, кейбір адам тұмандай адастыруға әйдік. Қаптаған қағаздың астында қалған Майра соңғы жылы  компьютер экранынан басқа ештеңеге мән бере алмағанына қиналды. Тау қызын таудың құдыреті емес, адамның құзыреті үгітіп жатты...