Оқи отырыңыз

Өзіңе ұнаған кәсібіңмен шұғылдансаң, өз ұлтыңның туын көкке көтере алсаң – бақыт деген осы!

Автор: Асқар Жұмаділдаев

— Редактор бағаны —

Массагетте қалай блог жазамын?
Массагетте қалай блог жазамын?

Автор: Ербол Жұмабайұлы

Статус: Massaget.kz порталының Экс-бас редакторы

Материал жіберу БЛОГ ЖАЗУ
Негізгі / Лайфстайл / Әдебиет / Поэзия / Иосиф Бродский: "Мәнсіздікке жұтылған қуаныштың айғайы..."

Иосиф Бродский: "Мәнсіздікке жұтылған қуаныштың айғайы..."

Иосиф Бродский:

Қадірлі оқырман, орыстарда “аударма – тозақ еңбегімен тең” (перевод это – адский труд) деген сөз бар. Асылы осы сөздің өзі аударманың қаншалықты ауыр һәм азапты жұмыс екенін аңғартса керек. Аудармашы ақын болсын жазушы болсын аударар шығарманың авторымен тең дәрежеде болмаса, оның аударған шығармасы жәй ғана баяндау болып қалмақ. Бұл салада һәкім Абай бізге жете алмас мәрені белгілеп беріп кеткен. Қазақ әдебиетіне аударылып жатқан өлеңдер аз емес. Бірақ Бродский сынды күрделі ақынды тәржімалау қиынның қиыны. Кезінде “біртүрлі” ақын Артур Рембоның өлеңдерін Светқали ағамыздың аудармасында оқып, “Рембо қазақ екен” деп қалған жайымыз бар. Бродскийдің қазақ тіліне аударылған мына шығармаларын оқи отырып та сондай ойға қаласың. Бұл – аудармашының шеберлігі және орасан зор еңбегі.

Ендеше назарыңызға орыстың ұлы шайыры, Нобель сыйлығының лауреаты Иосиф Бродскийдің бір топ өлеңін талантты жас ақын Айбол Исламғалидің аудармасында ұсынамыз!

Оқыңыз, қазақи бояу қосылған Бродскийден ләззат алыңыз, мархабат!

©spb.kp.ru

Прачечный көпірі

F.W

Екеуміз
Прачечный көпірінің үстінде,
жалқы түнге емес,
мәңгілікке қош айтысар сәт алды,
он екіге ұқсап құшақтасып
көне циферблат тіліне айналған тұста...

Иә, бүгін
сол аяулы көпірде
жолынан қалған балықшы тұрар –
Нарцисс дертіне шырмалған кейпі
үрейлі жүзіне ақилана қарап.

Өзен де онымен ойнамақ:
жас қылып, бірде кәрі ғып.
Кенет
көз алдындағы балғын бейне бұлдырап,
сол заматта-ақ маңдайына әжім түсер...

Сенесің бе,
балықшы біздің орнымызды басты.
Асылы, әділет - оның жағында!
Өйткені
жалғыздықтың бүгінгі сұлбасы
өзге уақытты бейнелейді;
бұл –
оның кеңістікке әмір екенін куәландыратын құжат.
Мейлі,
осы көркем айдынға қалағанынша қарап,
бозарыңқы жүзіне тамсана берсін.
Өзен де енді
оның меншігі:
айнасын кіргізіп қойып
қоныстанбаған үй сынды...

©mktravelclub.ru

***
Ауылда Құдай -
сайқымазақтың қиялындағыдай
кез келген бұрышта емес,
барлық жерде өмір сүреді.
Ол үйімізге,
ыдыс-аяқ пен
астауымызға сәулесін түсіреді,
есігін де әділ бөліп алған.

Ауылда ол -
көл-көсір.

Сенбіде шойын ыдыспен жасымық қайнатады,
ошақ басында ұйқылы-ояу билеп те жүреді,
кенет осы дүрмекке есі ауып,
делқұлы болған мен бейбаққа көзін қысады...

Бірде ол шарбақ салады.
ал, бірде
орманшы мен еліктің лағындай аруды отастырады.
Сосын ылғи
үйректі көздеген қорықшының оғына бөгет болады...

Күзгі әуенге масайрап,
бұл ғажайып суреттерге тамсану -
атеист үшін ауылдағы жалғыз бақ!..

©zoom-journal.ru

***
Шықпа, өтінем, бөлмеден, қателікке ұрынба,
"Солнцені" қайтесің, "Шипка" шексең бұрыннан.*
Есігіңнің әр жағы -
мәнсіздікке жұтылған қуаныштың айғайы
һәм әулекі сайтан ән:
Сен іздеген қай қоғам,
Мен іздеген қай қоғам?!
Айнаға бір қара да,
орныңа кел қайтадан.

Шықпа, өтінем, бөлмеден,
көлікті де шақырма,
Жалқы соқпақ дәлізден жасалған бұл кеңістік
есеппенен бітеді...
Ішке кірсе бір сұлу,
аузы аңқайып, сөз тосып,
қуып жібер, мақұл ма?!

Шықпа, өтінем, бөлмеден;
суық өтті деп ойла,
Қабырға мен орындық 
не бар ғажап Жер-Айда.
Кешке көрер тамыңды тастамағын желпініп,
Ораларсың со қалпы:
діңкең құрып,
мертігіп.

О, аяулы жолдасым,
шыға көрме үйіңнен.
Тәнге тұттай жалаңаш
пальто асынып билей ғой,
Туфли үні үйлесіп боссанова күйімен...

Кіреберіс тұсынан қолқа қауып тұр, әне,
Қырыққабыт қалдығы һәм шаңғымай қоспасы.
Тым көп әріп жаздың сен;
артық болар басқасы.

Шықпа,
шықпа, бөлмеден.
Осы есіктер көрсін тек
мың түрленер бейнеңді.
Асылы,
инкогнито эрго сум*,
Иә,
форма дегенің - ақыл-ойдың тұтқыны.
(Шыға көрме бөлмеден!
Сосын мені сөгесің!
Шәй ғана бар көшеде -
Франция елесі...)

Ессіз болма, көзіңді аш!
Өзге ешкімге ұқсама.
Шықпа, өтінем, бөлмеден!
Еркіндік бер жиһазға,
түсқағазбен үйлесіп.
Есігіңді құлыпта, қорған шкаф ішінде
хронос, эрос, ғаршы, дерт һәм
адамнан ісінген.

* Совет одағы тұсындағы болгар темекілерінің атауы
*(Cōgitō ergō sum) - [ˈkoːɡɪtoː ˈɛrɡoː sũ] (лат. — "мен ойлай алам, яғни мен бармын, тірімін")

©birdinflight.com

***
(Уистен Хью Оденнен)

Сағатыңды тоқтат, досым, телефонды ұмыт мүлде,
Сүйек таста күшігіңе, мазаны алар үріп түнде.
Сәлдебөзбен жап рояльді:
даңғырымен барабанның, зар жылаған жұрт шуымен
шығарсыншы табытыңды
дүниедей көпке аяулы.

Аэроплан көкке ұмсынар, кеңістікті сарнай тіліп,
«Ол өлді» деп жазсын сонда, жаны ауырған жандай тынып.
Көзіндегі қайғы-мұңын жасырсын қу ақ шағиға
Қара қолғап кисін сақшы, сусып түспес шақ сақина.

Солтүстік пен Оңтүстігім, Батыс-Шығыс – барым еді ол.
Алтыкүндік еңбек-терім, сүйініш пен сәнім еді ол, -
сөз бен ойдың жұмбақ мәні, есімдіктер үйлесімі.
(Сезім оты сөнер, сірә,
байқамағам неге осыны?!)

Жұлдызды анау өшір түгел, аспан сені қалғып тосар,
Айды жасыр алақанда, күнді бөл де, сандыққа сал.
Теңізді құй кесе ішіне, орманды отап,
қара басқыр,
Бұл құпия ғаламшардан енді ештеңе таба алмассың.

Анна Ахматованың жүз жылдығына

Парақ пен отты,
бидай мен диірмен тасын,
Секирдің жүзі, адамның қысқарған шашын –
бәрін де сақтайды Тәңір;
сезім мен кешірім сөзін -
өзінің даусындай асыл:

жанығып үзілген ырғақ та бар онда,
сырқыраған сүйек үні мен
кетпеннің әлсіз әм қалыпты дыбысы шығар
шаншылып.
Өмір деген – жалқы дәурен,
О, содан
мұның бәрі анық-айқын естілер
өлілердің тілінде,
Бұ дүниенің шуы менен
айғай-ұран жаншылып.

Уа, Ұлы жүрек,
Өлмес ғазал жазған асыл,
Тағзым саған, тәж кигіздім
теңіздердің толқынымен -
Мылқау ғалам құшағында
өзің болып сайраған
һәм
ғазиз басың тіл бітірген
туған жерде тыныш табар
рухыңа тәу етіп.

©culture.ru

***
Тұңғиыққа алдымен орындық құлады,
соңсоң – кереует,
ал кейін – менің үстелім.
Жасырып қайтем,
оны өзім лақтырдым
қайғы оранып, шер кешкен.
..."Ана тілі" кітабы мен
отбасылық сүгірет,
төрт қабырға, жалғыз пеш –
кетті бәрі келмеске...
Жалғыз қалдым пәлтеммен.
Қош, аяулым!
Дәл бүгін
сақинаңды шеш те ойланбай,
жазыл сәннің газетіне...
Сонда ғана нәлет айтып,
түкірерсің бетіне
орнымды алмастырған жарлының.


Сөз басы

"Нет человека, который был бы как Остров, сам по себе, каждый человек есть часть Материка, часть Суши; и если волной снесёт в море береговой Утёс, меньше станет Европа, и так же, если смоет край мыса или разрушит Замок твой или друга твоего; смерть каждого Человека умаляет и меня, ибо я един со всем Человечеством, а потому не спрашивай, по ком звонит колокол: он звонит по Тебе".

Әйгілі Хемингуэйдің "По ком звонит колокол" романы дәл осы эпиграфпен басталады. Әлдеқашан даналық сөзге айналып үлгерген бұл қасиетті жолдар – өзі өмір сүрген дәуірден һәм замандастарынан жазу және ойлау тұрғысынан екі ғасыр ілгері озған ағылшынның жаңашыл ақындарының бірі, Лондондағы Әулие Павел соборының аға попы, яғни игумені болған Джон Донның 1623 жылы жарық көрген "Обращение к Господу…" жинағындағы "Молитвы по возникающим поводам": Размышление XVII (Devotions upon Emergent Occasions, Meditation XVII) діни өсиетнамасынан үзінді.

Әдетте, аудармашы – өзі аударған автордың қарсыласы яки бәсекелесі деп жатады. Осы тұрғыдан алғанда, мен Иосиф Бродскийдің ежеттес серігі, белгілі бір тұрғыда шәкірті де болдым деп есептеймін. Оның өзі де 1981 жылы Лондон шәрінде орыстың белгілі ақыны, журналист-жазушы Игорь Померанцевке берген сұхбатында Джон Донн арасындағы айнымас достыққа, ыстық сезімге қатысты дәл осындай контексттегі ой айтады. Тарих таспасында "Иосиф Бродский о Джоне Донне" тақырыбымен сақталған аталмыш сұхбат бүгінгі күні де өзекті екені анық. Өйткені онда ақыл тоқтатқан Бродскийдің жас Иосифтің дүниетанымы мен ой әлеміне деген көзқарасы, Джон Донның Ұлы ақын ретіндегі (әдебиет тарихындағы ойшыл ақындармен бәсекелес болған антогонист кейіпкер емес), әлем әдебиетіндегі айтулы құбылыс, дінтанушы және бастысы Адам ретіндегі бейнесіне деген терең пайымы айқындалады.

Асылық айтқанымыз болмас, Бродскийдің ақын санатындағы алғашқы көлемді де кесек дүниелерінің бірі осы өлең еді. Элегия алғаш рет "Остановка в пустыне" жинағында жарияланған. Өлеңнің соңында берілген датаға сенсек, ол 1963 жылы 7 наурызда ақынның жиырма үш жастағы шағында жазылған. Әрине, бойдағы қаны құйын-перен адағайлап, күндіз-түні солқылдақ фаэтонмен Петербургтің мұңлы да масаң көшелерін кезген жас та аңғал жігіт айдаһар ауыздықтаған советтік жүйенің қаһарлы мінезі тарқамаған тұсында, қалың жұртшылыққа белгісіз Джон Доннды қайдан танып үлгерді деп таң қаларсыз. Хэм ақсақалдың кітабынан. Иә, сондағы бір-ақ сөйлем Бродскийдің дүниеге деген көзқарасын түбегейлі өзгертіп, шығармашылық әлемінің астаң-кестеңін шығарған. Джон Донн планетасына ғашық қылған.

Тиісінше, кейінгі уақытқа тура келген ағылшын ақынымен арадағы екінші таныстық әм мәңгілік достық жас дарынның ұлы қаламгер болып қалыптасуына шарапатын тигізіп, біз білмейтін құпия әлемдердің қақпасын ашқан. Міне, мен де “өз ақынымның” осы бір терең ойлы, мың қатпарлы, кең тынысты шығармасын қал-қадерімше аударып, құрметті де ғизатлы оқырман назарына ұсынғанды жөн санадым. Ал, бұл өлең турасындағы әңгімелер көпшілікке әлі де құпия күйінде қала бермек. Дегенмен ол құпиялардың жауабы да көп кешікпей хатқа түсер. Сәл шыдасақ болғаны...


Джон Донн. Дүние ғапыл.

Джон Донн қалың ұйқы құшағында,
Айнала да көз ілді құса-мұңда.
Қабырға, еден, төсек, сурет, үстел –
Жамылып жатыр бәрі көне түспен.
Суырма, бюффэ, майшам, ілмек, перде:
Қиялын түртті олардың түн кеп төрге.
Бөтелке, кесе, леген, пышақ пен нан –
Қалғыды ризық пен нысап бейғам.
Хрусталь, фарфор, фаянс, көйлек-көншек
желді құс қып ойнайды, айды – әткеншек.
Баспалдақ, жиһаз, сағат, терезе, есік:
құс жолына жұтылды желе көшіп.
Түннің жетім елесі кезді әлемді,
Жан қалғыды алдымен, сөз бөгелді.
Талықсыған түнектің ындыны ыршып,
қағаз, үстел,
бұрыш пен бөзге де енді.
Шымшуыр, отын, көмір, өшкен ошақ –
Күлге айналды, көрсетіп кешке ғиззат.
Жамау камзол,
жантайды-ау кебіс, шұлық
кереуеттің кеудесін бөліс қылып.
Көлеңке басын сүйеп айна артына,
Орындықтың бетінде ой қалқыған.
Икон, леген, сыпырғыш, қара штиблет,
Сынық нұрдың сазымен жарасты кеп.
Айқыш ағаш бетінде Иса Мәсіх –
Сайтан сауық құрады,
ес адасып.
Үрей мүңкіп бөлме іші, зар қосылған.
Ғалам мүлгіп, Гемера дарға асылған.
Жалғызбасты үкінің басын сипап,
Түн әмірін жүргізді молдасынған,
Түн әмірін жүргізді молдасынған.

Қара сәлдеге оранған терезе:
Қара сәлде – ұйқы мен түн.
Қар мүлгіді
көрші үй шатырындағы құламаны еске ап.
Терезе жақтауы өлімші ғып тілгілеген
көше жым-жырт алайда.
Бөрене, гүлзар,
жұмыртастар мен темір торлар ұйқыда.
Шырақ жанбас бұл түні,
үні шықпас көліктің...
Қоршаулар мен шынжырлар,
сандықтар мен есіктер,
Әшекейлі жүзік пен
күрек, ілмек, қаламдар –
Бәрінің де басына азалы әуен төніп тұр.
Сыбдыр,
дүбір,
гуіл де
дүрліктірмес маңайды.
Сықырлайды қар баяу.
Таң атқанша түн ұзақ.

Өңі қашқан түрмелер мен қамалдар
Буаз бұлттардың қарынын сүйеп тұр қошқыл.
Балық дүкеніндегі таразы,
көшедегі доңыз еті,
күйелеш аулалар да тыныштыққа мұң қосты.
Шибөрідей шабалаған иттер,
жертөледегі мысықтар,
мазасыз тышқандар мен адамдардың да көзін
түн басты.
Лондон қалың ұйқыда.
Теңіз айлағындағы желкенді кеме де,
маужыраған аспанмен астасқан мұзды су да
алып темірді құшаққа ап қалқиды.

Джон Донн қалың ұйқы құшағында...
Маңдайына Ай қонған
көбікауыз теңіз де,
оның ерніне тәнін сүйгізген ақ жағалау да,
мынау мылқау арал да –
бәрі де бәрі
ауыр түстің тұсауында.
Бақтардағы бүтін қақпаның аузына құлып түскен,
Үйеңкі, қарағай, қызылқайың, самырсын –
шыршалар да
Тербелмейді бұл түні Ұлық күшпен.
Тау бөктері,
екіленіп аққан бұлақ,
жалғыз аяқ соқпақтар да
Стоунхендж тастарындай үнсіз.
Апандарын омбы қар басқан түлкі менен қасқыр
әлдеқашан төсегіне жантайған аюдай мұңсыз.
Қанатты достың сазы жетпейді құлаққа.
Қарғаның қарқылы әм үкінің күлкісі де
Кәрі кеңістікке сіңген:
Ағылшын алқабы жансыз.
Жарық жұлдыздың қуаты дарыған
беймаза тышқан да
ар сотының алдында ақталуға асық.
Табыт ішіндегі мүрделер
мәңгілік тыныштықта қалғиды.
Тірілердің де, о, солай,
жейдесінен ұйқы жұпары аңқиды
кеуделерінде жалғыздық жасып.
Өзен-көлдер,
таулар мен ормандар,
жануарлар мен құстар,
өлілер мен тірілер әлемі
ұйқыға батты.
Қар жауады қалбалақтап
түнгі аспанның хаттарындай
деміне қондырып ап осы шақты.
Ғайып мекеннің тұрғындары да шырт ұйқыда,
Періштелер құтқармас жан баласын.
Жер-Жаһанның үрейі
Киелі Рухтың алдында күнәһар болған
әулиелер түсінде өртенді.
Жұмақ пен тозақтың бетін
торғын шәлі көмкерді.
Дәл осы сәт
тірі пенде шыға алмас үй сыртына.
Құдай ұйқыға батты.
Тіршілік жат, жат әлем.
Құлақ – керең, көз – соқыр.
Ібіліс те айналғандай мүсінге.
Қастық қалды қар астында
ағылшын даласын жайлаған Зарға тұншығып.
Тәңір елшісі мен салт атты жауынгер
қасірет сауады сырнайдың тілінен.
...Херувимдер де
Павел шіркеуі күмбезінің етегінде
қанат жайып, тыншыды.

Джон Донн қалың ұйқы құшағында...
Әуезі мен ырғағынан жаңылмаған
қасиетті жазбалар мен өлеңдер,
образдар мен ұйқастар
қайғы-күнә, дерт пен кесел булыққан
жұмбақ кітап ішінде тұншықты
ғапыл.
Батыр да жоқ, ез де жоқ.
Болмашы дауға нәумез болған кейіпте
бірін-бірі жан ұшыра итерген
әр өлең
қарындастай туыс,
қарға достай жақын.
Олар –
қаншалық жұмақ қақпасынан алыс,
қарабайыр, күңгірт һәм пәк болса,
соншалық қуатты.
Қағазға қаз-қатар түскен
өлеңнің әр тармағы да,
Мұқият құралған ямбтер мен
қос қапталдың ұйқысын күзеткен хорейлер де
түс көреді көктеммен
Аид патшалығындағы суларға сүңгіп.
Даңқ пен дақпырт,
қасірет пен бейнет
ойға батты күңгірт.
Ұят пен обыр,
Зұлымдық пен игілік
бір жастыққа жантайған.
Пайғамбарлар да уақыт қамауында
іңір әлетінде қартайған.
Қар түсер тағы, мол түсер әлі
қонатын жазық таба алмай...
Шындық өлді
антологиялар мен
шексіздікке жұтылған сөздердің қаңқасында –
шынжырлар да үзілген
өң мен түстің ортасында.
Дүние жатыр сұлық:
Әулилер, ібіліс пен Құдай,
олардың ұрпағы,
достары мен ашкөз жалшылары да
Оянғанын күтеді адамзаттың.
Қар ғана баяу сықырлайды
Тыныштықтың дауысын тіліп.

Тоқтай тұр!
Түнек ішінен
Үнсіз өксіген әлдекімнің дауысы естіледі еміс,
Залым қыстың құрсауында қалған жан
тар қапаста тұншықты несін?
Тас кеудені тесіп өтер инедей
тым нәзік үн
Зәу көкте сурет салады ақ ұлпа қардың ұшымен
Таң мен түннің арасын кестелеп.
"Сен бе өксіген төбемде, ақ қанатты періштем,
Жаз аңсаған мамырдай келерімді күттің бе
қарға бөгіп жанарың?
Сен бе, менің қорғаушым,
Жанұшыра ақырған түн-түнектің ішінен?"
 Ой қармаған үнсіздік.
"Сендер ме әлде, бейкүнә херувимдер? –
Азалы хор әуені жанарға жас толтырды.
Шырағы өшкен шіркеуге кімдер пана болады?".
-- Бойды арбаған үнсіздік.
«Соқыр Павел, сен бе әлде, самай шашы ағарған? –
Зілдей сөзің кеудемді жаншып өтіп барады».
 Үміт оты өшер ме?!
"Қараңғылық сен бе едің, тығылыспақ ойнаған?".
"Тәңір Ием, сен бе әлде, қоңыр даусы қарлыққан?".
 Сауалы көп, жауабы жоқ үнсіздік.
"Әз Гавриил, сен бе едің,
Сырнайының үнінен қара қаншық ұлыған?
Көзімді ашсам:
Тірі жанды ұйқысынан оятпай
Жауынгерлер атқа қонып қан жұтқан,
Тазылар да ұйтқып жетер аспаннан.
Қар көбесін сөгердей қайғырдың ба, Гавриил?".

"Жоқ.
Бұл – менмін,
сенің жаның, Джон Донн.
Көк ішінде құлазыдым
Шынжырдайын ап-ауыр
сезімдер мен ойларды
жаратқаным үшін де.
Дәл осындай азаппен
Құштарлық пен құлқынның
батпан жүгін көтеріп,
Сен де кеше, еңселім,
самғай алар едің ғой.
Қырандайын қалықтап,
шатырлардың үстінен
өз жұртыңның қоңырқай
тұрмыс-салтын көргенсің.
Теңізді де көргенсің,
алыс-алыс белдерді.
Тозақты да кештің сен,
қиял-есің шалықтап.
Жұмақта да болғансың
қасіретті күй кешіп.
Өмірді де сүргенсің
ішіңдегі жалқы әлеммен үйлесіп.
Мұхитқа да кезіктің
Түн мен түске оранып.
Тәңірді де таныдың:
Аласұрдың,
Басылдың.
Мұның бәрі Көкке қайта жібермес, 
Ол жақтағы Жаратқанның сотынан
Мұнарасын от шарпып,
Қан боп аққан өзені
жердегі өмір тым сүркейлі,
тым ауыр.
...Көнбіс шаһар көңілсіздік жайлаған
Бұл Жалғанға қарайды –
Жарлы қыздың түсіндей.
Құдай Нұр боп көрінеді сол маңнан
Тұманды түн шеткі үйдің
Терезесінен төгілген...
...Дала болар соқа тісі тимеген,
Жылдар жыртып бөлмеген,
Ғасыр жұтып көрмеген.
Қалың орман қоршаған меңіреу жон, құла түз,
Жалғыз тамшы билейді көк шалғынның бетінде.
Сол орманға бір күні
Кезбе отыншы тап келіп,
Үрей басқан жанарын
Қасабалы биесі
Тұңғыш болып бас сұқса,
Иесінің алқабы отқа оранар әп сәтте.
...Бүтін ендік тым шалғай мынау жұмбақ әлемнен.
Қарауытып көрінер темір шатыр көгерген.
Ит үргені естілмес, қоңыраудың сыңғыры,
Сонда отыншы түсінер бұл суреттің шындығын.
Жарық жұтқан орманға бұрар кенет ат басын –
О, сол сәтте
Түн,
арба,
делбе менен сақ түлік
Құдай түсі боп шығар...
Құсалымын қайтейін,
жас төгілді – жоқ шара,
Тастарыма оралам –
бұйырмады бақ шала.
Жерге беріп тәнімді,
Кетем мен де Аспанға.
Жарық нұрға қол бұлғап
өз-өзіме шақ Көрім.
Бедеу арман артынан ілесуге келістім
Тәнмен тоқу үшін де
бұл қоштасу сәттерін.
Құшағында құлазып соры қалың ақпанның
Үміт өлер бөлмеңде ұятпен тауып үйлесім.
Ақ ұлпа қар төгілер кеудесіне түнектің
Қанаттары кестелеп сағыныштың жейдесін.
Мен емес, Сен
жылаған,
иә, аяулы Джон Донн.
Ыдыс-аяқ мүлгиді жалғыздықтың есінде –
Қар қонады әзірге қараша үйдің басына,
Қар тоңады, о,
сосын қара түннің төсінде..."

Ол бейне бір құс секілді
ұясында жатыр мылқау -
(Кәрі еменді қызғанышпен қапсырып.)
Жиегін кір шалмаған өмір жолы мен
орындалмас ізгі арманын
Қою қалың бұлтқа оранған
жұлдызына тапсырып.
Ары таза оның
көгершін құстың жанындай.
Құдайым,
Ақсүйектік ғұмыр –
Сопылық жолдан алыс болғанмен,
қаптаған қараторғай ұясының үстіндегі
қарға жатағынан шынайы.
Ол құс секілді
оянар күндіз,
Ал, қазір
қар тоқыған ақ жамылғы астында жатыр
Ғаршыға қарап,
Жаны мен денесі арасындағы кеңістікті
ұйқы шұғыласы жамап.
Әлем жым-жырт.
Үш-төрт өлең ғана тістерін қайрап
аяғын күтуде ойдың:
Пендәуи сезім – әншінің қарызы,
Ал, хауас – аббаттың тәні.

***
"Қай міскіннің су шашсаң да жолына,
Илейтіні жалғыз күлше – теңдей ғып..."
Өмірді осы кешкен кезде өзгемен,
Өлім неге бөлісуге келмейді?!
Саңылау бар
қасиетті бөзде де,
Дәті жеткен жыртар дағы аяусыз
Кетер, кетер,
Қайта оралар күйге осы.
Түнек сауған аспан сонда қаяусыз
Қолына алар тігіншінің инесін.
Ұйықтай қойшы, өзіңді-өзің қорлама,
Жыртық шекпен босағаңда мүлгіді.
Сәл аялда, сәл аялда,
Джон Донн,
Қаншама жыл әлеміңді қорыған
Жұлдыз шығар бұлтты жарып бір күні.

Аударған: Исламғали Айбол

0
Рейтинг: +5

Фото: Айбол Исламғали
Қосылған күні: 12 қараша, 11:56

Соңғы аудармалар

Қайсар До Бон Сун  #7
Қайсар До Бон Сун #7

До Бон Сун – ерекше қыз. Өйткені, оның бойында тұқымқуалайтын қасиет алпауыт күшке ие. Ол тек қыздаға беріледі. Бұл қасиеті үшін өзінен ұялатын қыз қалайша барлық қиындыққа қарсы тұра білді? Оған қолдау көрсеткен кім? 

BTS - Go Go
BTS - Go Go

Топ: BTS немесе Beyond The Scene  Дебют: 2013 жыл,...

VROMANCE feat. Obroject -
VROMANCE feat. Obroject - "Ғашықпын" (Fall In Love)

Массагет сайтында жарық көріп жүрген "Қайсар До Бон Сунның" сезімге толы саундтрегін назарларыңызға ұсынамыз.