Мен атаммен қалай таныстым?
![Мен атаммен қалай таныстым?](/userdata/blogs/blogs_24632/image_l.jpg)
блог
*Сурет. Солдан оңға қарай: Кеңесбек ата, Меліс ата, Тынышбек ата
- Кімнің баласысың? - дейді.
- Атамның!
- Міне, менің балам! - деп, күледі де алдына отырғызады. Ол кісі Тастақта тұрады. Қонақ көп күтетін сол үйге әке-шешеммен жиі баратынбыз. Қазір тұрып жатқан үйімізге көшер жылы Тастақтағы атамның үйінде бір емес, бірнеше күн қонғанымыз есімде қалыпты. Кейін білдім, ол – менің туған атам емес, атамның Тынышбек деген інісі екен. Әкем қалаға келгенде сол кісінің тәрбиесінде болған соң, мені таныстарына "немерем" дейтін. Оған қоса, үлкен қызынан жиендері бар да ұлдары әлі үйленбегесін туған немере жоқ еді. Ал менің атам ауылда тұратын көрінеді. Мен ол ауылға бұған дейін барыппын, бірақ кішірек болғасын есімде қалмапты. Өзімнен үлкен балалармен "Жер керек пе? Жан керек пе?" деп соғысып ойнағанымыз, қалақай деген шөптің шағатынын, сол шөптің арасына кіріп кетіп, қайта шыға алмай қиналғаным еміс-еміс есімде, бірақ анық емес.
Бір күні үйдегілер "Ауылдан атаң келеді" деді. Мен қуандым. Ол кезде бірінші сыныпты бітірген едім. Бұған дейін де атам талай келген ғой. Бірақ ол да анық есімде жоқ. Содан үйге ұзын бойлы, шоқша сақалды кісі келді. Бәрі: "Атаң келді! Атаңмен амандас! Атаңның алдына отыр!" - деп жатыр.
- Кімнің баласысың? - дейді.
- Атамның!
- Ой, айналайын! - деп мәз болады. Бұл атам сондай жуас, сондай мейірімді көрінді. Нағыз балажан адам боп шықты. Атам бірнеше күн үйде жатты да ауылға қайтатын болды. Осы бірнеше күнде бұл кісі де менің атам емес екенін білдім. Туған атамның Меліс деген інісі екен. Әкемді ұлындай көріп, мені немере санайды екен. Жалпы, ол ағайындар "менікі, сенікі" деп бөлмейтін заман болған шығар. Бала да, немере де ортақ. Менің төрт атам барын сол кезде білдім. Бірі – өз атам, әкемнің әкесі Кеңесбек. Екіншісі – нағашы атам, шешемнің әкесі Мәмет. Үшіншісі – ауылдан келген Меліс атам да, төртіншісі – қалада тұратын Тынышбек атам.
- Кімнің баласысың? - дейді.
- Атамның!
- Атаңның аты кім?
(Бұл сұрақты осыған дейін ешкім қоймаған. Бірақ жаттағаным есімде).
- Кеңесбек!
- Ха-ха-ха-ха - деп күлді ол кісі. Басқа аталарымдай "Менің немерем! Менің балам!" деген жоқ. Сұрақты ары қарай жаудырды:
- Қайсы елсің?
- Сары!
- Оның ішінде?
- Тайлақ!
- Оның ішінде? - деп тағы қайталады. Мен қайталап қойылған бұл сұраққа дайын емес едім. Үндемедім. Жанымда отырған Ернат "Есімбек" деп сыбырлады. Мен "Есімбек!" дедім.
- Оның ішінде? - деді тағы бір рет. Үндемедім. Ернат "Жантұр" деп сыбырлады. Бұл жолы қайталамадым.
- Хэ-хэ-хэ, ой, әкейің... - деді атам.
- Жаттап алады әлі! - деді Меліс атам ұялып отырған мені жігерлендіріп. Сөйтіп отырып кеш те батты. Меліс атам үйіне қайтпақ болды. Маған "Атаңның үйінде қаласың ба?" деді. Мен қалмайтынымды айттым да Меліс атама еріп кеттім. Менің атаммен танысуым осылай басталды.
Айтпақшы, көп уақыт өтпей жеті атамды да жаттап алдым. Бірақ ол басқа әңгіме...