.... ( Тақырып қоймаушы едім)
жеке
блог

.... ( Тақырып қоймаушы едім)

    Бізді түн байланыстыратын еді. Күндізгі өкпе-реніш, көңілсіздікке көз жұма қарап, түннің табыстыратынына сенімі мол біз әдеттегіше кешкі салқында балконға шықтық. 
  Балкон - бұл әркімнің құпия қамалдары болғанымен арамыздағы бөтендік бекінісі бұзылатын, әлеммен байланыс орнатып, шексіздікке апаратын кішкене кеңістік.Төбемізден төніп тұрған түндіктен ай сығалап, аңсары ауған біздерді алысқа шақырған түні, көктің көбесі сөгілген көңілсіз түні, әр төмен түскен ақ ұлпадан аспаннан өзгеше хат түсердей аңғал сезіммен күткен түні де біз осы кеңістікті паналаған едік. 
  Дүниенің төрт бұрышы тәрізді бір нүктеге төрт түрлі тағдырды арқалаған төрт түрлі көзқараспен қараған төрт бейне. Төрт қабырғаның ішінде айтылғанды бұл кеңістікке әкелмейміз біз. Мұнда үнсіздік. Бұл жерде ішкі жан ғана сөйлейді. Әркімдікі өзіне ғана тән дауыспен, іспен, шын құпиясын шыңырауында қалдырып, бергі жағын теңіздің бетіндегі толқындардай жеңіл жүгіртіп өтеді.
  Менің жүрегімде тырмысып жатыр әлдене. Жан байғұсқа жай таптырмай жанталасқанына неше күн. Бүгін де шықпады. Иесінің икемсіздігі батып барады білем. Келген шабыттың бетін қайтарып мен де...Шықпайды деймін...Сезімсіз сандалағаннан не пайда маған?! Мұңнан кермек татқан өлеңді не бетіммен ұсынам? 
   Бақытты, тәтті сезімді аңсадым. 
   Теңізді сүйген маған бәрін сол ерекше дүниеге теңеген ұнай ма білмедім, жанымдағы жұлдыздың қара қою шаштары шексіздіктен бері қарай, қараңғылықтан қашып келіп жағаға жайғаса қалған толқын секілді бас жағы ерекше көтеріліп, желкеден ары қарата еркімен кеткен. Көзі...мен қазір көзге қарамайтын болғам...Оның үстіне ай жарығынан тек оның шашының ғана бейнесі көрініп тұрды. Мен оны артынан ғана тамашаладым. Ол ән салды. Жаратылысы ірі болғанымен, орындықта бір шөкім болып отырған жанның жарасы әнмен ғана шипа табарын сезген қалған үшеу, үндемедік. Сыбырлай басталған сазды қоңыр салқын самал көкке самғатты. 
Жарық жағылды, әр жақтан қылтиып қара бейнелер шықты. Балкон бұйырмағаны да ұмтылып жатыр өзінше. Жартылай ашылған терезеден жартылай жалаңаш денелер көрінді. Жарықтық жанға жай таптырмаған керім дауыс. Балкон қабырғасынан төрт төбе ғана көрінеді. Әнді айтып жатырған кім, қалғаны кімдер, белгісіз...Видеоға түсіріп, әнді жазып алып жатыр. Мейлі...Біздің, онда шаруамыз болмады.
«...Сен – өнердің адамысың, ақынсың
  Содан болар қуаныштан, қайғың көп»...
Ол мені жұбатты. Жаралы жанымды емдеді. Қалған екеуі ше? Олардың біреуі ән салады. Тек, ол өзгеше. Ол «жарық» сияқты. Төгілген нұрдан жарқыраған пендеге ұқсатпайтын таңсық келбет. Құдды періште сияқты. Оның өз әлемі бар. Мұңнан бастау алып, өкініш пен өкпеден өрілген, қиялдан қанат жайып, қабырғасы қаланған. Оны жылытып тұрған бір от бар. Ол – ана махаббаты. Сезімнің падишасы боларлық сұлуға сергелдеңі көп тағдырды қимаймын, әттең... 
 Келесі құрбы көкжиекке ұмтылатындардың қатарында емес. Көңілсіз де көп бола бермейді. Оның жүрегі әлгі әуенмен қанат қағып, алысқа, тоқсан шақырым жердегі тағдыры тоғыстырған «Т» мырзаға қарай бағыт алады. Мұңы да, сыры да, сезімі де тәтті.
Кезекте келесі әуен...
«Таңғы елес, таңғы елес. Бұл өмірде ештеңе де мәңгі - емес...»
...Балкондағы төрт қыз, төрт тағдыр төрт түрлі оймен кеңістіктің төрт бұрышын тербетуді тоқтатып, төрт қабырғаның ішіне еніп кетті. 
Тамған жас, көңілсіз күрсініс, елегізген жан, жылы жымиыс, тәтті мұңды арқалап бүгінгі күн, ертеңгі том тарихтың төрт кейіпкерінің елесіндей болып иесіз төрт орындық орнында қалды...