Бейтаныс Таныс
жеке
блог

Бейтаныс Таныс

Мен сені әлеуметтік желіден тауып алдым. Сенің парақшаңды бір шолып өттім. Соңғы кездері адамның тұлғалық қасиеттерін әлеуметтік желі оңай сараптауға мүмкіндік беретін ақпарат айдынына айналып кеткен. Әлеуметтен қалыспауға тырысқан біреулер жалған парақшаның артына тығылғанмен, сен олардың қатарында емес едің. Дегенмен бірінші болып сенің парақшаңа жазылуға болмайды, «Ұят!» деп өз өзімді тоқтаттым.

Кешкі сағат тоғыздың шамасы. Сені ойлап ас батпады десем жалған болар, құрбымның найзадай қадалған сөздері есіме түсіп, ойша түрлі жоспарлар құрып бастадым. Жоспарымның мақсаты-сен. Парақшаңа тағы назар салып едім, сен онлайн отыр екенсің. Мен сені өмірде көргендей, бірер минут әрекетсіздік күйіне түстім. Арамызда желі деген қашықтық қана. Сезе алсаң ғой. Жан дауысым «маған қара, назар сал» деп құдды бар дауысымен шыңғырып жатқандай. Ойымда тұрақтылық жоқ. Түрлі ойлар ерсілі-қарсылы соқтығысып жатты. Бір жағынан «ұят», екінші жағынан «намыс». Ойда жоқта бір мезетте тамаша идея келді. Парақшаңда жүктелген бір суретіңе «лүпіл» бастым. Енді тек кері байланысыңды күту ғана қалды. Секундтардың қалай асықпайтынын білсең ғой. Қалағаныңа бір табан жақын қалған кезде минуттардың жылдай жылжымай қоятын әдеті бар.

Көрдің. Маған жаза бастадың. Бойымды өз-өзіме деген сенім биледі ме, әлде сезім сұлба көрсете бастады ма білмедім. Күлкімді жасыра алмадым. Осы күлкі өмірімді өзгергенін де байқамадым. Қалашық мүлде бөлек. Барлығы көзге ерек көріне бастады. Бояуы қанық, өпкен ауасы мақтадай жұмсақ, айналамды бақыт бөлегендей күй кештім. Дегенмен бұл қаланың бояуы емес еді, сенің - бояуың.

                                                          

***

            Таң. Ұйқысын қимаған көзімді ояту үшін телефонымның экранын бұғаттадым. Сағат 05.14. Хабарлама. «Сен бе» деген үмітпен қарап едім, «Алматы қаласы тауларында нөсер, қар, көктайғақ...» деген сол баяғы 112 нің алаңдауы екен. Маған тек сенің назарың керек екенін түсінбейді ау осылар...Жуынуға беттедім де, ойымды өзгерттім. Ауру қалса да, әдет қалмайды деуші ме еді?.. Есімде...бұрын таң атысымен өз-өзімді «реттеуге» асығатынмын. Бұл да бір өзіңе деген сенімсіздіктен болар. Бетіме жаққан опа-далаптың артына тығылуға асық едім. Дегенмен Сен бетімнің домаланып іскенінде де, күнге қарайып күйгенінде де, бояумен де, бояусыз да жүзіме ерекше мейірлене қарайтынсың. Сенің жаныңда өзімді бояулы қалқансыз-ақ қорғаулы сезінетінмін. Биыл сенің жоқтығыңнан ба, Алматы ерекше суық болып көрінеді.

- Таң атпай жұмысқа ерте баратыныңа мен кінәлімін бе?

- Тууу, еріншек... –деп сүлгіңмен бір сермедің.

- Мен сенің әйелің болған соң ғана, таңғы асыңды дайындайтын боламын - деп ұйқымды қимай көрпеме оранып алдым.

- Қағаздағы мөр бірдеңе өзгертеді ме? – дедің сенімсіздікпен қарап.

- «Еще как» өзгертеді! Ал, қазір, мазамды алма! Ұйықтаймын!

Фенннің дауысы естілді, мұздатқыштың есігі ашылып-жабылып жатыр. Шыдамым жетпеді.

- Тууу, әкелші бері! Өзім жасаймын, отыршы ары! – деп ұйқысы қанбаған қабағымды түйіп алдым.

- Сенің осы «өзім, өзім» дегенің  жаман. Мен ештеңе демедім ғой. Әкелші, көметесейін...

- Бүлдіресің! Екі рет жинап, тазалағанша, бір рет таза жасайын! Жолама! – деп зекіп тастадым.

Әдетте таңымыз осылай басталатын. Еріншек қыздың еркелігі мен төзімді адамның сабырлылығынан. Көз алдымнан қысқа метражды кинофильм секілді бір жүгіртіп, жылыным алдым да, жұмысыма қарай беттедім.

            Автобусқа отырып алған соң, әдеттегіше сенің әлеуметтік желіңе назар салдым. Соңғы рет кеше 23.32 де кіріпсің. «Шаршап, ерте ұйықтаған ғой» деп ойладым. Желіде сол уақытта кіріп-шыққан қыздарды тексере бастадым. Әйгерім, Бақыт, Алия...қызық...осы қыздардың біреуімен кездесіп жүр ме екен?! Менің маңдайымды сүйгендей, оған да соншалықты ықылас танытады ма? Не туралы айтады? Бұрынғы сүйгенім деп мен туралы сөз қозғай ма екен?! Қандай қыз болса да, Саған «қарамай» қойсын!!! – деп түйілген қабағымды «сосын мені сағына бастайсың» деген ой жазды. Автобус терезесінен далаға назарым ауды. Сол баяғы Қазақ Ұлттық Университеті. Біздің аялдама. Тек әдімірек, заманауилау. Арғы бетте кинотеатр...

- Мен қатты жүгіре алмаймын – деп биік өкшелі аяқ киімімді көрсеттім.

- Жүгіру керек! Сағат 22.44 тен асты. Жатақхана жабылып қалады. Бооол, енді - дедің сен.

- Жабылса не істейін!

- Таңға дейін далада жүре алмаймыз ғой. Кейін менің үйім болады. Сол кезде Алматының барлық жерін аралап, таңға дейін қыдырамыз-деп жұбатуға тырыстың.

- Қашан аласың үйді?

- Өз-өзіме келіп алайын, сәл шыдашы - деп екі алақаныңмен бұртиған бетімді жылытып, маңдайымдан иіскедің.

- Жарайды - дедім де биік өкшелі аяқ киімімнің бауын ағыта бастадым.

- Табаның ойлады ғой!

- Амал жоқ, дала жылы, балалық шақты есіме түсіремін. Мә, ұста аяқ киімді. Кеттік!!!

Қараңғылық жапқан ҚазҰУ қалашығын екі ғашықтың күлкісі нұрландырып тұрғандай. Екеуінің күлкісі жаңғырып, самал желмен жатақханалардың арасына дейін жетіп жатты. Бұл – екеуміз едік...

Тәтті қиялдың әлемі арбап, жүзіме ұялаған жылы күлкіні, жақындап қалған аялдамам бұзды. Сенімен жалаң аяқ жүгіретін қыз, сенсіз жұмысыма аяңдап, қадам санап бара жаттым...